16/01/2026
ππ ππππππππ
πππππ ππππ πππππ
Niloko siya ng asawa niya sa panahong buo pa ang tiwala niya. Isang araw, tahimik na lang siyang umiiyak sa sulok ng kwartoβwalang sigaw, walang eksena, puro tanong sa sarili kung saan siya nagkulang.
Doon niya nakilala si Marco. Hindi niya alam kung bakit pero sa simpleng βKumusta ka?β nito, parang gumaan ang bigat na matagal na niyang pasan. Si Marco ang naging pahinga niyaβnakikinig, hindi nanghuhusga, hindi nangangako. Basta nariyan lang.
Hanggang sa isang araw, nalaman niyang may girlfriend si Marco.
Masakit. Pero huli na. Nahulog na siya. Minahal niya si Marco hindi dahil perpekto ito, kundi dahil sa panahong wasak siya, si Marco ang buo.
Pinili niyang manahimik. Hindi siya naging hadlang. Hindi siya lumaban. Sa halip, unti-unti siyang lumayo. Mas pinili niyang masaktan kaysa maging dahilan ng sakit ng iba.
Sa huling gabi nilang nag-usap, sinabi lang niya,
βSalamat. Dahil sayo, natutunan kong mahalin ulit ang sarili ko.β
Ngumiti si Marco, pero may lungkot sa mata.
At doon niya naintindihan:
Hindi lahat ng mahal mo ay para sayo.
Minsan, dumarating lang sila para iligtas kaβhindi para manatili.
