22/01/2025
3 Idiots ဇာတ်ကားကို ဒီရက်ထဲ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ကြည့်မိတော့ ဇာတ်ဝင်ခန်း တစ်ခုကို သဘောကျမိတယ်။ အရင်ကလည်း အဲ့ဒီဇာတ်ဝင်ခန်းကို သဘောကျပါတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ သဘောကျရုံတင်မကပဲ အဲ့ဒီဇာတ်ဝင်ခန်းအကြောင်းစာရေးချင်စိတ်ပါ ဖြစ်လာတယ်။ အင်ဂျင်နီယာ တက္ကသိုလ်မှာ ဆရာဖြစ်သူက Machine ဆိုတာ ဘာလဲလို့ ရန်ချိုကိုမေးတယ်။ “လူတွေရဲ့ လုပ်အားကိုလျှော့ချပေးနိုင်သမျှအရာတွေကို စက်လို့ခေါ်ပါတယ်” လို့ ပြန်ဖြေတယ်။ ဒီထက်ပိုပြီး အသေးစိတ်ရှင်းပြပါလားလို့ ဆရာက ထပ်မေးတော့ရန်ချိုက “အလုပ်ကို ပိုပြီးရိုးရှင်းအောင်၊အချိန်သက်သာအောင်လုပ်ပေးနိုင်သမျှ အရာတွေအားလုံးဟာ စက်တွေပါပဲဆရာ၊ပူပြင်းတဲ့နေ့တွေမှာ ခလုပ်လေးတစ်ခုကို နှိပ်လိုက်ရုံနဲ့လေအေးတွေရအောင် လုပ်ပေးတဲ့ ပန်ကာကလည်းစက်ပါပဲ..ဆရာ၊ မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးတဲ့နေရာက သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ စကားပြောလို့ရအောင် လုပ်ပေးတဲ့ တယ်လီဖုန်းကလည်း စက်ပါပဲ..ဆရာ၊ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာ ဂဏန်းပေါင်းများစွာကို တွက်ချက်ပေးတဲ့ ဂဏန်းပေါင်းစက်ဟာလည်း စက်ပါပဲ..ဆရာ၊ ဘောလ်ပင်ထိပ်က ဘုသီးလေးက အစ၊ ဘောင်းဘီဇစ်အထိ စက်ပါပဲ..ဆရာ”လို့
ဖြေတယ်။ အဲ့ဒီမှာ ဆရာက လုံးဝ သဘောမကျဘူး။
ဘယ်သူသိသေးလဲမေးတော့...စာကြမ်းပိုး ချာတူးကလက်ထောင်တယ်။ သူကတော့ ကြက်တူရွေးကျက်
ကျက်ထားတာကို ရွတ်ပြသွားတယ်။ ဆရာက အရမ်းသဘောကျသွားတယ်။
အဲ့ဒီဇာတ်ဝင်ခန်းလေးကို မြင်တော့ ကျွန်တော်တို့ ပညာ
ရေး စနစ်ကို မြင်ယောင်မိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ငယ်ငယ်
ထဲက အနှစ်တွေကို မသင်ခဲ့ရဘူး။ တကယ်နားလည်ပြီး
ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် သင်ခဲ့ရတဲ့ ဘာသာရပ်ဆိုတာ နည်း
တယ်။ နားလည်သည်ဖြစ်စေ၊ နားမလည်သည်ဖြစ်စေ၊
သင်ရိုးစာအုပ်ထဲက စကားလုံးတွေကို အလွတ်ကျက်ရ
တယ်။ Definition ဆိုတာ ကျက်စာလို့ပဲ သတ်မှတ်ခဲ့
တယ်။ရူပဗေဒဆိုတာစိတ်ဝင်စားစရာကောင်းပါလား၊
ဓာတုဗေဒဆိုတာ အရမ်းမိုက်ပါလား ဆိုပြီး တွေးဖြစ်ခဲ့
တာ မရှိသလောက်ပဲ။ နားလည်ဖို့ထက် အလွတ်ကျက်
ဖို့က ပိုအရေးကြီးခဲ့တယ်။ နားလည်ခြင်းဟာအရေးကြီး
တဲ့ အရာတစ်ခု မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ အလွတ်ကျက်ပြီး စာမေး
ပွဲမှာ ပြန်လည်ချရေးနိုင်ခြင်းကသာ အရေးကြီးဆုံးဖြစ်
ခဲ့တယ်။ အခုခေတ်ကလေးတွေရော အဲ့ဒီလိုပဲလား
ဆိုတော့ ကျွန်တော် မသေချာဘူး။ ပြောင်းလဲသွားပြီ
ဆိုရင်တော့ ကောင်းပါတယ်။ သင်္ချာမှာဆိုလည်း
ပုံသေတွက်နည်း တစ်ခုနဲ့ပဲ တွက်ရတယ်။ အခြားနည်း
နဲ့ ကွန့်မြူးပြီး တွက်လို့ မရဘူး။ ကွန့်မြူးပြီး တွက်တာ
ဖြစ်ဖြစ်၊အရမ်းလွယ်နေတဲ့ အဆင့်ကို ကျော်တွက်ပြ
တာပဲ ဖြစ်ဖြစ် လုပ်မိရင် အမှတ်မပေးတော့ဘူး။ အဲ့ဒီ
စနစ်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ Creativity စွမ်းရည်ကို သတ်
လိုက်သလိုပဲ။ ကလေးဆိုတာ၊ လူငယ်ဆိုတာ ကွန့်မြူး
ချင်တယ်၊ ဆန်းသစ်ချင်တယ်၊ တီထွင်ချင်တယ်၊
ဘောင်ထဲမှာ နေရတာထက် ဥာဏ်ကွန့်မြူးရင်
ကွန့်မြူးသလောက် အသစ်လေးတွေ လုပ်ချင်တယ်။
ဒါပေမယ့် ပညာရေးစနစ်က Creativity ကို သတ်
သလို ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့တွေ နိုင်ငံတကာနဲ့
ယှဉ်ရင် Creativity မှာ အလွန်အားနည်းကြတယ်။
နောက်တစ်ခု စဉ်းစားမိတာက ကျွန်တော်တို့မြန်မာ
တွေ Team Work အားနည်းတာ ရှိတတ်တယ်။
မြန်မာနှစ်ယောက်ရှိရင် နှစ်ဖွဲ့ကွဲတယ်ဆိုပြီး လူတွေပြော
လေ့ရှိတတ်ကြတယ်။ Team Work ကို Education က
Foundation မချပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ သူများ လူမျိုးတွေဆို
အစုအဖွဲ့နဲ့ အလုပ်လုပ်တတ်ကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့
က ဂိမ်းထဲမှာတောင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့မလွယ်ကြ
ဘူး။ PUBG ကစားတဲ့သူတွေဆိုရင် သဘောပေါက်လိမ့်
မယ်။ မြန်မာတွေနဲ့ အတူတူကျရင် တစ်နေရာထဲကို
အတူတူ ခုန်ဆင်းဖို့ မလွယ်ဘူး။ တစ်ယောက်တစ်ပေါက်
ဆင်းကြတာများတယ်။ (အပြင်မှာ သိတဲ့ သူငယ်ချင်း
တွေဆော့တာကို ပြောတာမဟုတ်ဘူးနော်။ Random
ကို ပြောတာ။) ကျွန်တော်တို့က ငယ်ငယ်ထဲက အတူတူ
ပူးပေါင်းလုပ်ဖို့ထက် ပြိုင်ဖို့ကို ပိုစိတ်အားထက်သန်ခဲ့ကြ
တယ်။ အဲ့ဒီလိုဖြစ်အောင် ပညာရေးကလည်း တိုက်တွန်း
ခဲ့သလို၊ မိဘတွေကလည်း တိုက်တွန်းခဲ့ကြတယ်။
မိဘချင်း ပြိုင်တာတွေလည်း ရှိတယ်။ ကလေးတွေကို
ကျူရှင်ပေါင်းစုံ ထားတယ်။ အသက်ရှုချိန်တောင် မရကြ
ဘူး။ ကျောင်းပြီး ကျူရှင်၊ ကျူရှင်ပြီး ကျောင်း။သားသမီး
ပညာရေးနဲ့ပတ်သက်တာကို ဂုဏ်ယူတတ်ကြတယ်။
ဂုဏ်ယူတာကို ကျွန်တော် အပြစ်မပြောလိုပါဘူး။ ဒါပေ
မယ့် သားသမီးတိုင်းဟာ အလွတ်ကျက်ပညာရေးစနစ်
နဲ့ အံဝင်ကြသူတွေ မဟုတ်ကြပါဘူး။ အချို့ကလေးတွေ
က စာမတော်ကြပါဘူး။ စာကို အလွတ်မကျက်နိုင်ကြပါ
ဘူး။ စာမေးပွဲတွေမှာ အမှတ်နည်းတိုင်း ဘဝမှာ မအောင်
မြင်မယ့် ကလေးလို့ သတ်မှတ်လို့ မရပါဘူး။ စာဘယ်
လောက် ကျက်နိုင်လဲဆိုတာ တကယ့်လက်တွေ့ဘဝမှာ
အသုံး မဝင်သလောက်ပါပဲ။ အဲ့ဒီလို စာမကျက်နိုင်တာနဲ့ပဲ
အချို့မိဘတွေက "ဘေးအိမ်က ဘယ်သူ့ကိုကြည့် စာတော်
လိုက်တာ၊ နင်သူ့ချီးစားဖို့ ကောင်းတယ်ဆိုပြီး သားသမီး
ကို ဆုံးမတတ်ကြတယ်။
စာမတော်တဲ့ ကလေးကို လူရာမဝင်တဲ့ ကလေးပုံံစံပြောဆို
လိုက်တာ တော်တော်ဆိုးပါတယ်။ ကလေးတွေက စာကျက်
တာ မတော်ပေမယ့် အခြားနေရာတွေမှာ တော်တာတွေ
ရှိတတ်ပါတယ်။ အချို့ကလေးတွေက ပန်းချီဝါသနာပါ
ကြတယ်။ အချို့ကလေးတွေက စာရေးတာ ဝါသနာပါမယ်၊
အချို့ကလေးတွေက ကွန်ပျူတာ ဝါသနာပါမယ်၊ အချို့ကျ
တော့ အားကစား ဝါသနာပါမယ်။ ဒါမျိုး ကလေးတွေကို
ပညာရေး စနစ်က မြေထောင်မြှောက်ပေးဖို့ လိုသလို၊ မိဘ
တွေကလည်း လက်ခံပေးဖို့ လိုပါလိမ့်မယ်။ ကိုယ့်အတ္တတစ်ခု
ထဲ၊ ကိုယ့်အမြင်တစ်ခုထဲနဲ့ “ဒါကောင်းတယ်လို့ငါထင်တယ်၊
မင်းဒါပဲလုပ်” ဆိုတာမျိုးက ကလေးကို မွန်းကြပ်စေပါတယ်။
ဝါသနာမပါတဲ့ အရာတစ်ခုမှာ ထူးချွန်ဖို့ဆိုတာ တော်တော်
ခက်ခဲပါတယ်။ စာမတော်လည်း အခြား အသက်မွေးဝမ်း
ကြောင်း ပညာတစ်ခု တတ်အောင် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးလို့
ရပါတယ်။ ဆယ်တန်းမအောင်တာနဲ့ မင်းဘဝပျက်ပြီပဲလို့
မချိန်းခြောက်သင့်ပါဘူး။ ပြီးတော့ ကလေးတွေကို အခြား
ကလေးနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြောဆိုတာဟာ
တော်တော်ဆိုးပါတယ်။ ကလေးတစ်ယောက်ကို အဲ့ဒီလို
ပြောခြင်းဟာ “မင်းဟာ Loser တစ်ယောက်ပါ” လို့ ရိုက်သွင်း
ပေးလိုက်သလိုပါပဲ။ ငယ်ဘဝမှာ ဦးနှောက်ရဲ့ အတွင်းပိုင်း
ထဲအထိ ရောက်သွားတဲ့ အဲ့ဒီ Belief ဟာ ကြီးတဲ့အထိ
မပျောက်တတ်ပါဘူး။ Insecurity တွေ အပြည့်နဲ့ အရှက်
အကြောက်ကြီးပြီး Confidence မရှိတဲ့ လူငယ်လေးတွေ
ဖြစ်လာတတ်ပါတယ်။ လွဲမှားတဲ့ ယုံကြည်မှုဆိုတာ တစ်ခါ
တစ်လေ ဖျောက်ဖျက်ရ အင်မတန်ခက်ပါတယ်။ ငယ်ဘဝ
မှာ ရိုက်သွင်းခံထားရရင် ပိုဆိုးပါတယ်။
ထက်မြက်ပြီး အဖွဲ့အစည်းနဲ့ အလုပ်လုပ်တတ်တဲ့ လူငယ်
တွေ ပေါ်ထွန်းလာဖို့ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ ပညာရေးစနစ်
အပေါ်မှာ အများကြီး မူတည်သလို မိဘတွေရဲ့ခံယူချက်
တွေပေါ်မှာလည်း မူတည်ပါတယ်။ ကလေးတစ်ယောက်
ကျောင်းမှာ အဆင့်ဘယ်လောက်ရသလဲ ဆိုတာထက်၊
ကလေး ကျောင်းကနေ ဘာတွေသင်ယူပြီး ဘယ်လောက်
အထိ နားလည်လဲဆိုတာက ပိုအရေးကြီးပါတယ်။ ကိုယ့်
တုန်းက မဖြစ်ခဲ့တဲ့ အိမ်မက်တွေကို သားသမီးကို ထမ်းခိုင်း
တာထက် သူတို့အိမ်မက်လေးတွေကို သူတို့ရှာတွေ့အောင်
ကူညီပေးတာက ပိုကောင်းပါတယ်။ အလွတ်ကျက်တဲ့စနစ်
ပျောက်ပြီး ကလေးတွေ တကယ်နားလည်အောင် ကူညီ
ပေးတဲ့ ပညာရေး စနစ်မျိုး မြင်ချင်မိပါတယ်။
ဒီစာလေးကိုတော့ရန်ချိုပြောတဲ့ စကားလေးနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်
ချင်ပါတယ်။ ကျောင်းမှာ ကျောင်းသားအားလုံး ဓာတ်ပုံရိုက်
တော့ ရန်ချိုက အဆင့်(၁) ရလို့ ဆရာဘေးမှာ ထိုင်ရပါတယ်။
သူ့သူငယ်ချင်း၂ယောက်ကတော့ အဆင့်ဘိတ်ဆုံးရလို့ နောက်
ဆုံးမှာထိုင်ရပါတယ်။ အဲ့ဒါနဲ့ ရန်ချိုက “ဘာဖြစ်လို့ ကျောင်းသား
တွေက အဆင့်လိုက် ထိုင်ရတာလဲ..ဆရာ” လို့ မေးလိုက်
ပါတယ်။ ဆရာက “အဲ့ဒီလိုထိုင်ရတာ ပြဿနာရှိလို့လား”လို့
ပြန်မေးတယ်။ ရန်ချိုက “ရှိတာပေါ့ ဆရာရဲ့...ဒီစနစ်ကြီးက
လူနေမှုအဆင့်အတန်းခွဲတဲ့ စနစ်ကြီးလို ဖြစ်နေတယ်။”
ဆရာက “မင်းမှာ ဒီထက်ပိုကောင်းတဲ့ အကြံရှိလို့လား”
လို့ မေးတော့ ရန်ချိုက “ရှိတာပေါ့..ဆရာ။ Result တွေကို
ချတောင် မချပြသင့်ဘူး။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အားနည်းချက်�ကို
ဘာလို့အခြားသူတွေရှေ့မှာ ချပြနေမှာလဲ..ဆရာ့မှာ
သံဓာတ်အားနည်းရင် ဆရာဝန်က ဆရာ့ကို သံဓာတ်အား
တိုးဆေး ပေးလိုက်တာပဲလေ..ဆရာ သံဓာတ်အားနည်း
နေကြောင်း သူတို့က တီဗွီမှာ လိုက်ကြော်ငြာနေလို့လား”
လို့ ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။
Credit
#မိုးရှင်း (I.M.T)
