06/08/2014
De week is inmiddels voorbij. Onze vrienden zijn onderweg naar hun thuisfront en de reis hindert ons online contact te houden. Er werd vermoed dat culturele verschillen en taalbarrieres ons zouden weerhouden te verbroederen maar niets is minder waar. Wij complementeerden elkaar, het onverwachte werd realiteit van zodra we vrienden werden. Het is vreemd om zo'n naaste vrienden te hebben die aan de andere kant van de wereld wonen. Tijd speelt parten nu we ze lange tijd niet meer zullen zien maar gezamenlijk weigeren we toe te geven dat het een afscheidsmoment was. Het was eerder een 'tot ziens' moment. Tranen bedekten de glanzende vloer van de luchthaven en moesten al gauw weggeveegd worden voor de laatste foto's. Foto's opdat we elkaar niet zouden vergeten. Valiezen staken vol met chocolade voor de moeder en bier voor de vader en schommelden net boven het toegelaten gewicht. kilo's en kilo's aan chocolade om dat verdriet weg te vreten. Het is immers door reacties van Japanners, Japanners wiens cultuur wij zo hoog in het vaandel dragen, dat we beseften hoe speciaal België kan zijn. Ons land is klein, nors en onverschillig. We maken ruzie en worstelen met ideologieën. We worstelen met theïsme en atheïsme. Maar toch zitten wij boordevol cultuur, wij zijn hecht en kennen affectie. Onze vrienden hebben van dit land geproefd en zijn met tranende ogen moeten vertrekken. Onze begroeting door de kus, constante aanraking en open levenshouding doorboorde het harde pantser van de stereotiepe Japanner en liet hun tranen de vrije loop gaan. Jongeren waarvan je dacht dat ze nooit zouden wenen deden dit vandaag wel en dat was een ongezien beeld. Vandaag hebben wij niet geleerd hoe speciaal Japan en zijn inwoners is, wij hebben geleerd hoe waanzinnig België en wij, Belgen, zijn.